Tussentijdse zelfgemaakt verhaal

De genadeloze storm...

Lang geleden in een klein dorp, genaamd Maasmechelen, leefde een jongeman juist buiten het dorp. Iedereen leefde gelukkig en iedereen kende iedereen. In het dorp was er veel muziek en dans. Het dorp was een paradijs voor de bevolking. Maar op een dag slaat het noodlot toe. Er kwamen meer en meer wolken opzetten. Het zachte en vredig briesje werd een harde koude wind. De ramen daverde van de wind, de bomen gingen schuin hangen door de krachtige wind en het regende zo hard dat de rivieren buiten zijn oevers traden. Iedereen vluchtte naar een veilige plek, een hele grote bunker onder de grond die nog van de 2de wereldoorlog was. In de bunker tikte de seconden weg, de seconden werden minuten en de minuten werden uren. Iedereen wachtte genadeloos af tot het ineens rustiger werd, het regende niet meer en de zware wind verdween terug. De mensen in de bunker kwamen naar buiten en zagen de zon terug komen. Het water trok ook weg. Maar ze zagen ook dat de storm hun dorp verwoest had. Iedereen rende met tranen in de ogen naar de plek waar één dag geleden nog hun huis stond. De mensen bleven huilen en huilen omdat al hun bezittingen waren verdwenen. Ook de jongeman treurde. Koude dagen en nachten gingen voorbij tot de jongeman ineens opstond en naar de andere mensen van het dorp ging. Hij vertelde hun dat hij wilde helpen hun huizen opnieuw te bouwen. De mensen begonnen terug hoop te krijgen maar hadden toch niet echt de overtuiging dat het ooit nog mogelijk was. Na wat besprekingen begon iedereen met de opbouw van een nieuw dorp. De eerste brik werd gelegd en nog één en nog één. Het werden zware dagen en zware nachten. De bevolking werkte in ploegen voor zo het werk door te laten gaan zonder te stoppen. Er was enkel één persoon die niet ging slapen. Dat was de jongeman. Hij werkten non-stop door aan de opbouw van een nieuw dorp. De eerste huizen waren gereed en er volgden nog meer. Dagen gingen voorbij, weken gingen voorbij en zelfs maanden gingen voorbij. De stad was half voltooit toen er ineens een vraag over de jongeman die toch wel zeer uitgeput was rondt ging in de grote groep personen. Een aantal van hun gingen naar hem toe met deze vraag;

-“hallo jongeman...”
= “Hallo...”
-”We vroegen ons af hoe het ging met 'jouw' huis.”
= “Oh mijn huis? Dat komt later wel”, hijgde de jongeman...
– “Maar ge moet je zelf toch kunnen verzorgen?!?!?!”
= “Het gaat wel hóór...”

De personen van de bevolking zagen dat het niet zo goed ging met de jongeman dat hij zelf beweerde.
Ze zeiden dat hij genoeg heeft geholpen en ook eens aan zijn eigen gezondheid moest denken. Ze zeiden ook dat hij eens aan zijn eigen huis moest beginnen. De jongen wilde toch eerst hun huizen afwerken. De bevolking drong toch aan dat hij aan zijn eigen huis moest beginnen. Na een goeie overtuiging begon de jongeman eindelijk aan zijn eigen huis. Minuten gingen weer voorbij, uren gingen weer voorbij en dagen gingen ook weer voorbij. Dit tot een paar dagen later heel de bevolking ineens bij hem staat.

– “We waren aan het denken, ge hebt ons zo veel geholpen. Wij willen jou nu helpen met de bouw van jouw huis...”
= “Dat hoeft niet hoor...”
– “Nja we staan er eigenlijk op.”
= “oké dan. Hartelijk bedankt”

Enzo begon iedereen met het bouwen van de jongeman zijn nieuw huis. De jongeman kon nu ook eindelijk even rust nemen.
Na een aantal weken samen werken was de jongeman zijn huis eindelijk af.
Het dorp zelf begon ook al vorm te krijgen.
Één jaar na de genadeloze storm en door allemaal hard te werken stond er eindelijk terug een compleet nieuw dorp en konden de bevolking en de jongeman terug verder leven met muziek en dans.

Einde

De les in deze verhaal is; als ge andere wilt helpen moet ge toch ook u zelf helpen. Als ge u zelf niet helpt kunt ge naderhand niemand meer helpen. Door in groep te werken kunt ge u krachten sparen en verdelen. Zo komt ge veel verder in het leven. Het leven draait allemaal om balans...